Recenzja dwóch książek jednocześnie ? Czemu nie.. Zresztą "Dziunia" i "Dziunia na uniwersytetach " nie powinny być zaliczane do książek dla młodzieży czy dorosłych, one po prostu wymykają się wszelkim szufladkom. Dlaczego ?Po pierwsze, żeby przybliżyć nieco styl pisarstwa pani Anny Marii Nowakowskiej przytoczę kilka krótkich fragmentów :
- (…) ludzkość ma w dupie cudze uczucia. Stany umysłu. Potrzeby. Ludzkość nie bawi się w subtelne dociekania, jeśli chodzi o emocjonalną niemojość. Mojość zaś, czyli uczucia własne, traktuje z najwyższą atencją, bacznie skanując otoczenie w poszukiwaniu powodu, żeby się nabzdyczyć.
- Perspektywę, która zmienia wszystko, można uzyskać po odpowiednim zmieszaniu składników: wódka, kropelka środka do usypiania koni, papieros.
- Kiedy już zrobią z ciebie wariata, proponują Ci pomoc psychologiczną.
- Dziuniość to stan umysłu, który może być kłopotliwy”.
Z "Dziuniami" zetknęłam się po raz pierwszy już jakiś czas temu, jednak są to utwory, które zapadają głęboko w pamięć i nie da nie przejść obok nich obojętnie.
Styl, który pełen jest zwrotów z języka bardzo potocznego i nie łatwo znaleźć w nim konkretne imiona, sprawia, że obie "Dziunie..." czyta się inaczej niż wszystko inne. To właśnie jako pierwsze zwróciło moją uwagę.
Autorka, w bardzo sprytny sposób, opisuje rzeczywistość Dziuni, która nie jest jednoznaczna. Można odnieść wrażenie, że te prześmieszne historyjki to prawda o naszym świecie - ujęta w krzywym zwierciadle. Jeśli chodzi o samą treść, perypetie tytułowej Dziuni naprawdę wciągają, a człowiek dziwi się, jakim cudem "pochłonął" te ponad 300 stron. Obie "Dziunie.." mogę polecić dosłownie każdemu, bez względu na wiek i płeć. Autorka, która w genialny sposób łączy humor, ironię i prawdę o świecie, pokazała, że polskie pisarstwo ma się naprawdę dobrze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz